Artikelen

Van vaste rouwstappen naar persoonlijke routes Jarenlang gingen we ervan uit dat rouw een voorspelbaar traject volgt met helder afgebakende fasen. Hulpverleners leerden dat rouwenden eerst ontkenning ervaren, daarna boosheid, vervolgens onderhandeling, dan depressie en uiteindelijk acceptatie. Deze kijk op rouw, gebaseerd op het werk van Elisabeth Kübler-Ross uit 1970, bepaalde decennialang onze benadering van……

Een grootschalig Europese onderzoek naar de impact van partnerverlies TLDR: Een groot Europees onderzoek volgde bijna 80.000 mensen om te ontdekken wat er werkelijk gebeurt wanneer je je partner verliest. De bevindingen geven mooie inzichten: rouw is geen emotioneel proces alleen, maar raakt je complete gezondheid, zorgbehoefte en levenssituatie. Mannen en vrouwen rouwen anders, leeftijd……

Soms is rouw niet alleen rauw, maar voelt het ook eindeloos. Alsof het verdriet zich vastbijt in je lijf, je hoofd en je leven en het geen ruimte laat voor iets anders. Dat noemen we ‘gecompliceerde rouw’, ook wel langdurige rouwstoornis. Het komt vaker voor dan we denken, en gelukkig is er steeds meer bekend over wat helpt.

Het verlies van je partner zet je hele wereld op zijn kop. Maar wist je dat mannen en vrouwen op heel verschillende manieren worstelen met dit verlies?

Stel je voor: je kunt weer een gesprek voeren met je overleden partner, ouder of kind. Je typt een bericht en krijgt antwoord. Het voelt alsof die persoon er nog steeds is. Dit is geen sciencefiction meer, maar realiteit door zogenoemde ‘deathbots’: AI-chatbots die de conversatiestijl, persoonlijkheid en kennis van overleden personen simuleren.

Wanneer je je levenspartner verliest, valt je wereld stil. Maar tegelijkertijd gebeurt er van alles in je lichaam en je brein wat je misschien niet eens doorhebt. Recent onderzoek van Rice University en andere instituten geeft nieuwe inzichten in wat er werkelijk gebeurt tijdens partnerrouw. Belangrijker nog: wat er wél en niet helpt om erdoorheen te komen.

Een groot onderzoek naar cultureel aangepaste rouwzorg laat zien dat groepstherapie veruit het populairst is, dat maatschappelijk werkers en mensen uit je omgeving even goede begeleiding kunnen bieden als psychologen, en dat het integreren van traditionele rituelen therapeutisch waardevol blijkt.

Wanneer ze het zei, weet ik niet meer precies, maar deze vrouw zei: ‘Ik weet alles over rouw, ik heb erover gelezen, gepraat, en ik ben zelfs naar therapie geweest. Maar pas toen ik begon te tekenen, kwam er iets los.’

Niet alle rouw is hetzelfde. We zeggen het vaak dat iedere rouw uniek is, maar er zijn bepaalde types verlies die extra uitdagingen met zich meebrengen als het gaat om zelfvergeving. De vrouw die haar baby verliest tijdens de zwangerschap, de zoon wiens vader door zelfdoding stierf, de dochter die jaren voor haar moeder met Alzheimer zorgde – zij worstelen allemaal met specifieke vormen van schuld en zelfverwijt die om aandacht vragen.

Er wordt me wel eens gevraagd waarom mensen zo geraakt worden door verhalen als die van Troostifant. Het zijn tenslotte maar korte verhalen. Kleine scènes. Vaak maar één setting. Een kamer, een begraafplaats, een keukentafel, een wandelpad. En dan die olifant, een beetje lomp soms. Niet altijd de scherpste. Maar hij blijft.