Voor professionals

De laatste jaren duikt er in toenemende mate een nieuw soort verdriet op: eco-rouw. Dit is het verdriet dat mensen ervaren bij het verlies van natuurlijke omgevingen, ecosystemen en landschappen door klimaatverandering.

Wat zou je anders doen als je wist dat je tijd beperkt was? Wat zou echt belangrijk voor je zijn? Dit zijn vragen die we onszelf zelden stellen in de drukte van alledag. Maar voor mensen die een levensbedreigende situatie hebben meegemaakt, zijn deze vragen niet zomaar wat abstracte gedachten – deze vragen vormen de kern van een nieuwe kijk op het leven.

In gesprekken wordt zelden gericht gevraagd naar slaap. Terwijl juist de nachtrust een sleutelrol speelt in hoe we een verlies dragen en verwerken.

Veel mensen dromen van een medicijn tegen verdriet – iets om de scherpe pijn van het gemis na een verlies even te verzachten. Die wens om tijdelijk niet te voelen is begrijpelijk. Toch wijst recent onderzoek uit dat het onderdrukken van verdriet juist contraproductief werkt voor ons verwerkingsproces.

Ooit leerde ik dat je altijd professionele afstand moet houden naar cliënten en patiënten. Een belangrijke motivatie daarvoor is zelfbescherming, want hoe kan je alle ellende van al die mensen dragen die je behandelt, spreekt of begeleidt? Je kunt wel meeleven, maar je moet niet meelijden.

In ons vorige artikel hebben we uitgelegd wat Langdurige Rouwstoornis is en welke risicofactoren hieraan bijdragen. We zagen ook dat cultuur een grote invloed heeft op hoe mensen rouwen. Laten we daar nu dieper op ingaan.

Als je iemand verliest die je dierbaar is, is het normaal om verdriet te voelen. Voor de meeste mensen wordt dit verdriet na verloop van tijd minder heftig, maar voor sommigen blijft het intense verdriet lang aanhouden. Dan spreken we van een Persisterende Rouwstoornis. In dit artikel noemen we dat Langdurige Rouwstoornis.

“Rouw is toch ook gewoon verdriet?” Je zou het denken, maar is dat wel zo? Onderzoekers hebben onlangs ontdekt dat ons brein anders reageert op rouw dan op ander verdriet.

Hoe moet je als rouwende omgaan met alle herinneringen die achterblijven? Je mist iemand, je wilt iemand niet missen, maar het is de realiteit. Moet je dan vooral foto’s bekijken of juist even niet? Ga je plekken opzoeken waar je samen kwam of vermijd je die voorlopig? Onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen geeft hier meer…

Een belangrijk onderzoek dat in 2020 verscheen in het tijdschrift ‘Palliative Care & Social Practice’ laat zien wat mensen in rouw echt nodig hebben. De onderzoekers vergeleken de ervaringen van rouwenden in Australië en Ierland. Een opvallende conclusie: het zijn vooral familie en vrienden die het verschil maken. Fysieke en mentale impact van rouw Het…