Rouwbegeleiding

Wanneer ze het zei, weet ik niet meer precies, maar deze vrouw zei: ‘Ik weet alles over rouw, ik heb erover gelezen, gepraat, en ik ben zelfs naar therapie geweest. Maar pas toen ik begon te tekenen, kwam er iets los.’

Wie ‘rouw’ zegt, denkt in Nederland vaak aan stilte, bloemen en een ceremonie in de aula van het crematorium. Een moment van afscheid, een toespraak bij de kist. In de wereld zijn echter veel verschillende manieren om te rouwen. In sommige culturen krijgt rouw niet één week, maar een vaste plek door de jaren heen.

Wie werkt met mensen in rouw, weet dat je de rouw en het gemis niet kunt oplossen. Er zijn geen woorden die de dood minder definitief maken. Er bestaat geen kunstgreep dat het verlies draaglijk maakt. En toch is je rol als begeleider allesbehalve zinloos. Hier wordt de presentiebenadering relevant.

Ooit leerde ik dat je altijd professionele afstand moet houden naar cliënten en patiënten. Een belangrijke motivatie daarvoor is zelfbescherming, want hoe kan je alle ellende van al die mensen dragen die je behandelt, spreekt of begeleidt? Je kunt wel meeleven, maar je moet niet meelijden.