School

Professionals die met kinderen werken krijgen geen scholing in het omgaan met rouw en verlies. Europees onderzoek laat zien dat het ongemak van volwassenen de grootste belemmering vormt voor rouwende kinderen. Rouwgeletterdheid is te leren. Maar dan moet het wél onderdeel worden van de opleiding.

Richard Hattink pleit ervoor kinderen al jong over verlies te leren praten. Kinderen stellen zelf al vragen over de dood en hebben behoefte aan eerlijke antwoorden op hun niveau. Zo geef je ze taal en ruimte voor hun verdriet.

In 2022 overleden 161 Nederlandse schoolkinderen. Honderdééneenzestig. Dat zijn honderdééneenzestig gezinnen in diepe rouw, honderdééneenzestig lege plekken in klaslokalen. Elk verloren kind is er één te veel. Toch is dit, verspreid over 2,4 miljoen scholieren, een percentage van slechts 0,0067% – een kans die zo klein is dat de meeste kinderen er nooit mee te maken krijgen.

Een kind dat opstaat en ontdekt dat papa er niet meer is. Dat mama uit het leven is gestapt. Het is bijna niet te bevatten, deze werkelijkheid. Ieder jaar maken honderden Nederlandse kinderen dit mee. Hun ouder koos ervoor om niet meer verder te leven. En zij, zij moeten door.

Ik was 12, in groep 8 bij meester van der W. in de klas. Ik zat links bij het raam, naast Agnes. De schooldirecteur kwam binnen en zei: ‘Jullie weten wel waar ik voor kom. Léon is dood.’ (Dit is een persoonlijk verhaal van Richard Hattink, Rouw- en Uitvaartspecialist.)

Voor sommige jonge kinderen is de dood van een goudvis ingrijpender dan het overlijden van opa of oma. Er is best wat onderzoek naar dat fenomeen gedaan. Goed om te weten dat het beter is om het visje niet zomaar ‘weg te gooien’ en even een nieuwe te kopen.