Suicide

In 1968 beschreef psychiater William Niederland een patroon dat hij zag bij Holocaust-overlevenden die hij behandelde. Meer dan twintig jaar na hun bevrijding uit de concentratiekampen worstelden zij nog steeds met een verpletterende vraag: waarom leef ik nog terwijl zovelen stierven? Een van zijn patiënten verwoordde het gevoel zo: “Elke dag die ik leef, voel ik dat ik aan het stelen ben van iemand die het meer verdiende om te leven.” Dit schuldgevoel bepaalde hun hele bestaan, decennia na de oorlog.

Een kind dat opstaat en ontdekt dat papa er niet meer is. Dat mama uit het leven is gestapt. Het is bijna niet te bevatten, deze werkelijkheid. Ieder jaar maken honderden Nederlandse kinderen dit mee. Hun ouder koos ervoor om niet meer verder te leven. En zij, zij moeten door.