Trauma

Een groot onderzoek naar cultureel aangepaste rouwzorg laat zien dat groepstherapie veruit het populairst is, dat maatschappelijk werkers en mensen uit je omgeving even goede begeleiding kunnen bieden als psychologen, en dat het integreren van traditionele rituelen therapeutisch waardevol blijkt.

Er wordt me wel eens gevraagd waarom mensen zo geraakt worden door verhalen als die van Troostifant. Het zijn tenslotte maar korte verhalen. Kleine scènes. Vaak maar één setting. Een kamer, een begraafplaats, een keukentafel, een wandelpad. En dan die olifant, een beetje lomp soms. Niet altijd de scherpste. Maar hij blijft.

Na het verlies van een partner voelen veel mensen zich eenzaam, zelfs wanneer ze omringd worden door familie en vrienden. Dit verschijnsel gaat over iets wat onderzoekers “emotionele eenzaamheid” noemen. Het is een gevoel dat fundamenteel anders is dan “sociale eenzaamheid”. Nieuw onderzoek werpt licht op deze belangrijke nuance in het rouwproces.

Hoogleraar Geert Smid beschreef zeventien factoren die bepalen hóé je die betekenis geeft aan wat er is gebeurd. Hoe kun jij die kennis gebruiken?

Rouw is veel meer dan alleen emotioneel. Uit onderzoek weten we dat verlies diep ingrijpt op je autonome zenuwstelsel. Aandacht voor rouw vanuit polyvagaal perspectief.

Hoe moet je als rouwende omgaan met alle herinneringen die achterblijven? Je mist iemand, je wilt iemand niet missen, maar het is de realiteit. Moet je dan vooral foto’s bekijken of juist even niet? Ga je plekken opzoeken waar je samen kwam of vermijd je die voorlopig? Onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen geeft hier meer…

Rouwen is actief werk. Dat klinkt misschien vreemd als je midden in het verdriet zit, maar het is precies wat psycholoog William Worden sinds de jaren zeventig onderzoekt en onderwijst. Zijn model van de vier rouwtaken heeft zich door de decennia heen bewezen als een praktisch handvat voor zowel rouwenden als de mensen die hen begeleiden.