Verdriet

Ik las vandaag een interessant stuk in Trouw over rouwen om een ex-partner die overlijdt. Het is een van die onderwerpen waar we niet vaak over spreken, maar dat voor steeds meer mensen herkenbaar wordt.

Uit onderzoek blijkt dat de meeste mensen niet kiezen voor vrolijke, opbeurende muziek als ze in crisis zijn. Ze kiezen juist voor liedjes die passen bij hoe ze zich nú voelden.

Rouw kan je leven volledig stilzetten. Na het verlies van een dierbare voelt alles anders – zelfs de meest alledaagse handelingen voelen anders. Je emoties kunnen echt alle kanten opschieten. Het is een rare cocktail van verdriet, boosheid, verdoving, opluchting, schuldgevoel, of een mengeling van alles tegelijk.

De laatste jaren duikt er in toenemende mate een nieuw soort verdriet op: eco-rouw. Dit is het verdriet dat mensen ervaren bij het verlies van natuurlijke omgevingen, ecosystemen en landschappen door klimaatverandering.

In gesprekken wordt zelden gericht gevraagd naar slaap. Terwijl juist de nachtrust een sleutelrol speelt in hoe we een verlies dragen en verwerken.

Veel mensen dromen van een medicijn tegen verdriet – iets om de scherpe pijn van het gemis na een verlies even te verzachten. Die wens om tijdelijk niet te voelen is begrijpelijk. Toch wijst recent onderzoek uit dat het onderdrukken van verdriet juist contraproductief werkt voor ons verwerkingsproces.

Ooit leerde ik dat je altijd professionele afstand moet houden naar cliënten en patiënten. Een belangrijke motivatie daarvoor is zelfbescherming, want hoe kan je alle ellende van al die mensen dragen die je behandelt, spreekt of begeleidt? Je kunt wel meeleven, maar je moet niet meelijden.

In ons vorige artikel hebben we uitgelegd wat Langdurige Rouwstoornis is en welke risicofactoren hieraan bijdragen. We zagen ook dat cultuur een grote invloed heeft op hoe mensen rouwen. Laten we daar nu dieper op ingaan.

Als je iemand verliest die je dierbaar is, is het normaal om verdriet te voelen. Voor de meeste mensen wordt dit verdriet na verloop van tijd minder heftig, maar voor sommigen blijft het intense verdriet lang aanhouden. Dan spreken we van een Persisterende Rouwstoornis. In dit artikel noemen we dat Langdurige Rouwstoornis.

“Rouw is toch ook gewoon verdriet?” Je zou het denken, maar is dat wel zo? Onderzoekers hebben onlangs ontdekt dat ons brein anders reageert op rouw dan op ander verdriet.