Verlies

Ik las vandaag een interessant stuk in Trouw over rouwen om een ex-partner die overlijdt. Het is een van die onderwerpen waar we niet vaak over spreken, maar dat voor steeds meer mensen herkenbaar wordt.

Uit onderzoek blijkt dat de meeste mensen niet kiezen voor vrolijke, opbeurende muziek als ze in crisis zijn. Ze kiezen juist voor liedjes die passen bij hoe ze zich nú voelden.

“Wanneer ik dood ben, kom dan naar mijn graf, en hoe vaker hoe beter. Spreek met mij zoals je deed toen ik nog leefde. Want ik leef, en zal voor altijd leven.”

In ons vorige artikel hebben we uitgelegd wat Langdurige Rouwstoornis is en welke risicofactoren hieraan bijdragen. We zagen ook dat cultuur een grote invloed heeft op hoe mensen rouwen. Laten we daar nu dieper op ingaan.

“Rouw is toch ook gewoon verdriet?” Je zou het denken, maar is dat wel zo? Onderzoekers hebben onlangs ontdekt dat ons brein anders reageert op rouw dan op ander verdriet.

Hoe moet je als rouwende omgaan met alle herinneringen die achterblijven? Je mist iemand, je wilt iemand niet missen, maar het is de realiteit. Moet je dan vooral foto’s bekijken of juist even niet? Ga je plekken opzoeken waar je samen kwam of vermijd je die voorlopig? Onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen geeft hier meer…

Een belangrijk onderzoek dat in 2020 verscheen in het tijdschrift ‘Palliative Care & Social Practice’ laat zien wat mensen in rouw echt nodig hebben. De onderzoekers vergeleken de ervaringen van rouwenden in Australië en Ierland. Een opvallende conclusie: het zijn vooral familie en vrienden die het verschil maken. Fysieke en mentale impact van rouw Het…

Een overleden patiënt laat vaak familie en vrienden achter die moeten leren leven met het verlies. Uit nieuw onderzoek blijkt dat Nederlandse huisartsen hier vaak actief bij betrokken zijn, maar dat er ook ruimte voor verbetering is in de zorg voor nabestaanden.

Hoe communiceer je met kinderen over verlies, dood en verdriet.