Vermijding

Van vaste rouwstappen naar persoonlijke routes Jarenlang gingen we ervan uit dat rouw een voorspelbaar traject volgt met helder afgebakende fasen. Hulpverleners leerden dat rouwenden eerst ontkenning ervaren, daarna boosheid, vervolgens onderhandeling, dan depressie en uiteindelijk acceptatie. Deze kijk op rouw, gebaseerd op het werk van Elisabeth Kübler-Ross uit 1970, bepaalde decennialang onze benadering van……

Wanneer iemand vastloopt in rouw, wanneer het verdriet zo allesoverheersend wordt dat het dagelijks leven stilvalt, dan is er hulp mogelijk. Recent onderzoek uit Nederland en Denemarken laat zien dat een therapie met drie heldere bouwstenen mensen kan helpen om weer grip te krijgen op hun leven: confronteren, herkaderen en activeren.

Sommige mensen zoeken in perioden van rouw naar manieren om die intense gevoelens tijdelijk te dempen. Alcohol is dan een ‘voor de hand liggende keuze’. Immers, het is toegankelijk, sociaal geaccepteerd en het zorgt voor een onmiddellijk verdovend effect.

Veel mensen dromen van een medicijn tegen verdriet – iets om de scherpe pijn van het gemis na een verlies even te verzachten. Die wens om tijdelijk niet te voelen is begrijpelijk. Toch wijst recent onderzoek uit dat het onderdrukken van verdriet juist contraproductief werkt voor ons verwerkingsproces.

Hoe moet je als rouwende omgaan met alle herinneringen die achterblijven? Je mist iemand, je wilt iemand niet missen, maar het is de realiteit. Moet je dan vooral foto’s bekijken of juist even niet? Ga je plekken opzoeken waar je samen kwam of vermijd je die voorlopig? Onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen geeft hier meer…