Compassie

Als iemand in je omgeving rouwt, voel je vaak die diepe behoefte om te troosten. Je wilt helpen, het lijden verzachten, iets betekenisvols zeggen of doen. Maar tegelijk voel je je machteloos en onzeker. Wat moet je zeggen? Wat kun je doen? En misschien nog belangrijker: wat moet je vooral níét doen?

De laatste jaren duikt er in toenemende mate een nieuw soort verdriet op: eco-rouw. Dit is het verdriet dat mensen ervaren bij het verlies van natuurlijke omgevingen, ecosystemen en landschappen door klimaatverandering.

Ooit leerde ik dat je altijd professionele afstand moet houden naar cliënten en patiënten. Een belangrijke motivatie daarvoor is zelfbescherming, want hoe kan je alle ellende van al die mensen dragen die je behandelt, spreekt of begeleidt? Je kunt wel meeleven, maar je moet niet meelijden.