moeders

Nelly is acht. Haar oma is net overleden. Samen met haar ouders gaat ze het huis opruimen waar haar moeder opgroeide. Haar moeder is somber en vertrekt onverwacht. Nelly verkent het bos achter het huis en ontmoet een meisje van haar leeftijd dat een hut aan het bouwen is. Het meisje heet Marion en lijkt heel erg op iemand uit Nelly’s familie. Tussen hen ontstaat een vriendschap die de tijd zachtjes opzij duwt.

Mia is een tiener. Twee jaar geleden overleed haar moeder. Sindsdien heeft ze het zwaar, ook al lijkt het van buiten af in orde. Met vrienden ontdekt ze een rage onder jongeren: tijdens feestjes raak je een gebalsemde, afgehakte hand aan en spreek je een geest aan. Je raakt voor hooguit negentig seconden bezeten, voor de lol. Mia hoopt op deze manier contact te maken met haar moeder. Wat begint als een kick wordt een obsessie die haar gevaarlijk dichtbij brengt bij iets wat niet meer weg wil.

Beau is een angstige man van middelbare leeftijd die in een nachtmerrie-versie van de stad woont. Op een dag krijgt hij bericht dat zijn moeder onverwacht overleden is. Hij wil naar haar begrafenis reizen, maar alles staat hem in de weg. Wat volgt is een drie uur durende, surrealistische reis door rouw, schuld en angst, waarin niet altijd duidelijk is wat echt gebeurt en wat in Beau’s hoofd speelt. Een verbeelding van rouw om een dominante moeder als een eindeloze koortsdroom.